Chapel Hill, 23 mei 2009
Tja het weer, daar blijf je niet over uitgepraat. Zeker het weer in Australie niet. Het zou nu onderhand het droge winter seizoen moeten zijn maar de afgelopen week is er bijna een halve meter regen gevallen in 2 dagen. Dat is iets te veel van het goede voor de afvoer, de rivieren en het land om te verwerken. Er zijn weer hele dorpen onder water gezet, ze waren net klaar met de renovatie van de vorige keer, en ook bij ons was het dit keer spannend. De voortuin stond zover onder water dat het ca. 5 cm onder onze voordeur stond. Het was erg spannend of het nog verder ging stijgen, gelukkig niet dus. Wel een kleine lekkage vanaf het dak maar dat was goed onder controle te houden. Vanaf vrijdag is het weer gelukkig beter met af en toe een bui. In het noorden van NSW zijn hele dorpen geevacueerd omdat de rivier maar bleef stijgen en de dorpen letterlijk onder water verdwenen. Dan mogen wij zeker niet klagen. Aan de kust stond een harde wind en er waren hele hoge golven waardoor grote delen van het strand zijn weggeslagen.
Positief is dat de watervoorraden nu zo zijn aangevuld dat de droogte periode officeel voorbij is. Het blijft een bijzonder land.
Onze nieuwe hobby dan. Vandaag hebben wij onze cursus geregeld om te gaan leren duiken. Het moest er natuurlijk een keer van komen. We gaan de cursus volgen bij Pro Dive Brisbane en we beginnen donderdagavond 18 juni met een kennismakings bijeenkomst met de groep en BBQ. Zaterdag 20 en zondag 21 juni zijn theoriedag en zwembaddag om vooral veel te oefenen. Zaterdag 27 juni gaan we 2 kantduiken maken en zondag 28 juni gaan we 3 bootduiken maken. Als alles goed gaat hebben we dan ons Padi Open Water. En dan is het natuurlijk de bedoeling om ook vooral regelmatig te gaan duiken. Pro Dive organiseert ieder weekend wel uitstapjes waar je je voor kunt inschrijven, zeker nu het de tijd gaat worden dat de walvissen langs komen. Het is ook een leuke manier om mensen te leren kennen. Zodra we de eerste foto's hebben zullen we ze op het blog zetten.
Jan & Nicole
Brisbane Skyline
zaterdag 23 mei 2009
dinsdag 12 mei 2009
Mc Intyre Centre
Chapel Hill, 12 mei 2009
Wat maak ik nou eigenlijk mee daar op het Mc Intyre Centre (manege voor gehandicapte kinderen)?
Nou ik ben er meestal al zo om 7.45 uur en dan is het nog lekker rustig. Eerst het voer klaarmaken voor de oudjes (ze hebben daar veel oude paarden van rond de 40 jaar) en ze uit het land halen. Dan de paarden uit het land halen die in de lessen moeten lopen. Dat is iedere keer weer een spelletje want ze vinden het leuk als je dichtbij bent ineens hard weg te lopen. De paarden voor de lessen moeten worden geborsteld en worden opgezadeld. Gelukkig komen er tegen die tijd meer vrijwilligers om te helpen. Ze hebben best veel vrijwilligers nodig. Tijdens een les voor 8 kinderen heb je minimaal 16 personen nodig (8 voor de paarden en 8 voor de kinderen) en dan zijn er ook nog genoeg klusjes te doen als je niet meeloopt in een les.
De kinderen moeten speciale rijlaarsjes aantrekken en een helm op. Dat duurt wel even voordat iedereen er klaar voor is. En dan moet nog iedereen op zijn paard. De coach die lest geeft, heeft vooraf een briefing gegeven aan de vrijwilligers die ieder een taak hebben gekregen bij de lessen. Je kan worden gevraagd of het paard te leiden of het kind te begeleiden (side walken).
Ik heb al sinds 4 weken in de eerste les hetzelfde jongetje, Zac. Zac is een beetje een cowboy, hij krijgt altijd een klein paardje en zijn stijgbeugels worden weggehaald en niemand mag ernaast lopen. Waarom? Zac heeft er nogal een handje van zich om de hals van de side walker te gooien of om zijn benen over het paard te gooien en zich er vanaf te storten! Dus ik heb 1 opdracht, blijven lopen en bewegen want dan blijft hij wel zitten. Je hebt dan ook als taak om de hem steeds aanwijzingen te geven wat ie moet leren. Zac moet nu zijn teugels leren beethouden, arm paard want hij slingert ermee in het rond. Vandaag was Zac een beetje dwars en hebben we een truc bedacht, we zetten Zac achterste voren op het paard dan moet ie wel met zijn balans bezig zijn. Het ging een tijdje goed maar uiteindelijk had hij het voor elkaar en hing hij naast het zadel. We (coach en ik) hebben hem er "gecontroleerd" vanaf laten "vallen" en hij moest de weg teruglopen. Ben benieuwd wat hij volgende week weer bedenkt. Toch zie ik wel iedere week hele kleine stapjes verbetering en dat is leuk om te zien.
Zo heb je iedere les wel een ander kind met een ander verhaal. Er zijn ook wat oudere kinderen die al heel aardig hun weg weten met de paarden. Rond een uur of 1 zijn we dan klaar, paarden afzadelen en te drinken geven, afsponzen en ze mogen weer terug naar het land. Zo zijn er 6 dagen in de week in de ochtend lessen.
Ik moet zeggen het is best vermoeiend want je bent de hele tijd in touw en aan het lopen maar het geeft zeker voldoening.
Ik zal jullie op de hoogte houden van verdere avonturen!
Nicole
Wat maak ik nou eigenlijk mee daar op het Mc Intyre Centre (manege voor gehandicapte kinderen)?
Nou ik ben er meestal al zo om 7.45 uur en dan is het nog lekker rustig. Eerst het voer klaarmaken voor de oudjes (ze hebben daar veel oude paarden van rond de 40 jaar) en ze uit het land halen. Dan de paarden uit het land halen die in de lessen moeten lopen. Dat is iedere keer weer een spelletje want ze vinden het leuk als je dichtbij bent ineens hard weg te lopen. De paarden voor de lessen moeten worden geborsteld en worden opgezadeld. Gelukkig komen er tegen die tijd meer vrijwilligers om te helpen. Ze hebben best veel vrijwilligers nodig. Tijdens een les voor 8 kinderen heb je minimaal 16 personen nodig (8 voor de paarden en 8 voor de kinderen) en dan zijn er ook nog genoeg klusjes te doen als je niet meeloopt in een les.
De kinderen moeten speciale rijlaarsjes aantrekken en een helm op. Dat duurt wel even voordat iedereen er klaar voor is. En dan moet nog iedereen op zijn paard. De coach die lest geeft, heeft vooraf een briefing gegeven aan de vrijwilligers die ieder een taak hebben gekregen bij de lessen. Je kan worden gevraagd of het paard te leiden of het kind te begeleiden (side walken).
Ik heb al sinds 4 weken in de eerste les hetzelfde jongetje, Zac. Zac is een beetje een cowboy, hij krijgt altijd een klein paardje en zijn stijgbeugels worden weggehaald en niemand mag ernaast lopen. Waarom? Zac heeft er nogal een handje van zich om de hals van de side walker te gooien of om zijn benen over het paard te gooien en zich er vanaf te storten! Dus ik heb 1 opdracht, blijven lopen en bewegen want dan blijft hij wel zitten. Je hebt dan ook als taak om de hem steeds aanwijzingen te geven wat ie moet leren. Zac moet nu zijn teugels leren beethouden, arm paard want hij slingert ermee in het rond. Vandaag was Zac een beetje dwars en hebben we een truc bedacht, we zetten Zac achterste voren op het paard dan moet ie wel met zijn balans bezig zijn. Het ging een tijdje goed maar uiteindelijk had hij het voor elkaar en hing hij naast het zadel. We (coach en ik) hebben hem er "gecontroleerd" vanaf laten "vallen" en hij moest de weg teruglopen. Ben benieuwd wat hij volgende week weer bedenkt. Toch zie ik wel iedere week hele kleine stapjes verbetering en dat is leuk om te zien.
Zo heb je iedere les wel een ander kind met een ander verhaal. Er zijn ook wat oudere kinderen die al heel aardig hun weg weten met de paarden. Rond een uur of 1 zijn we dan klaar, paarden afzadelen en te drinken geven, afsponzen en ze mogen weer terug naar het land. Zo zijn er 6 dagen in de week in de ochtend lessen.
Ik moet zeggen het is best vermoeiend want je bent de hele tijd in touw en aan het lopen maar het geeft zeker voldoening.
Ik zal jullie op de hoogte houden van verdere avonturen!
Nicole
zondag 10 mei 2009
Rainbow Beach
Chapel Hill, 10 mei 2009
Om onze verjaardagen te "vieren" zijn we er samen eens een weekendje (3 en 4 mei) op uit getrokken. Dat kon mooi want maandag 4 mei was het hier Labourday en dat is een vrije dag dus Jan had lekker een dagje extra. Eerst hadden we het idee om op de bonnefooi te gaan maar omdat dit een van de laatste lange weekenden was waarbij zo'n beetje iedere Australier er op uit gaat, hebben we zaterdag nog net het laatste huisje op een vakantiepark kunnen bemachtigen. Een plekje om te slapen was er dus in ieder geval!
Zondagochtend vroeg op pad gegaan naar de kust zo'n 3 uur rijden naar het noorden, bestemming Rainbow Beach. De weg ernaar toe was niet zo heel spannend, vooral snelweg en de aangeplante bossen. Rond 11.00 uur kwamen we aan, na onderweg nog even lekker koffie te hebben gedronken met een broodje, en we zijn eerst naar de Carlo Sand Blow Lookout gegaan. Een enorme gletsjer van zand, eigenlijk gewoon een hele grote kattenbak:). De gletsjer beweegt nog steeds landinwaarts en je kon goed zien dat ie allerlei bomen en struiken deed verdwijnen. De reden waarom het Rainbow Beach heet is omdat als de zon op het zand schijnt je alle kleuren van de regenboog kunt zien, wij moesten er even goed zoeken. Ze waren er bezig met opnames van een televisiecommercial voor een japans biertje, dus we moesten daar stil omheenlopen. Jammer dat we niet even mochten proeven van het biertje.
Na daar wat te hebben rondgelopen, landinwaarts en het stuk naar de kust zijn we richting het dorpje gereden. Dat is niet zo heel groot, vooral slaapgelegenheden en wat te eten en drinken. Na te hebben ingecheckt hebben we ons goed ingesmeerd en hebben we lekker een paar uurtjes aan het strand gelegen. En hoe kan je dat beter afsluiten dan met een lekker biertje op het terras! Toen hebben we wel een regenboog gezien, het begon namelijk te regenen.
Na een douche, lekker gegeten. Wat hebben die Australiers toch lekker vlees met lekkere wijntjes! Omdat er niet zo heel veel meer te doen was en we de volgende ochtend vroeg op wilden om dolfijnen te gaan voeren lagen we op tijd op bed.
Helaas, toen onze wekker afging waren we eigelijk al wakker van de hevige regen. Het stroomde letterlijk door de straat voor ons huisje en het zag er niet naar uit dat dit snel zou ophouden. Dat hebben wij weer........ Maar ja om nou in de stromende regen op een bootje te zitten en niet eens foto's kunnen nemen, nee dan maar een volgende keer. Omdat de regen niet echt ophield hebben we na een goed ontbijt besloten rustig aan via de toeristische route door het binnenland richting huis te gaan. Het is niet anders, vooral omdat alle leuke activiteiten buiten zijn.
We zijn eerst teruggereden naar Gympie en van daaruit de binnenland route gereden door de Mary Valley. Uiteindelijk kom je dan weer uit bij Beerwah (home of the crocodile hunter Steve Irwin, ze hebben zelfs de snelweg naar hem vernoemd)waarna we al weer bijna thuis waren.
Mary Valley
En je raadt het al, in Chapel Hill heerlijk zonnig weer dus snel nog even de hangmat in met een wijntje om het weekend af te sluiten.
Misschien volgende keer toch maar even beter naar de weersvoorspellingen kijken voor we weg gaan, hoewel we het prima naar ons zin hebben gehad.
Jan & Nicole
Om onze verjaardagen te "vieren" zijn we er samen eens een weekendje (3 en 4 mei) op uit getrokken. Dat kon mooi want maandag 4 mei was het hier Labourday en dat is een vrije dag dus Jan had lekker een dagje extra. Eerst hadden we het idee om op de bonnefooi te gaan maar omdat dit een van de laatste lange weekenden was waarbij zo'n beetje iedere Australier er op uit gaat, hebben we zaterdag nog net het laatste huisje op een vakantiepark kunnen bemachtigen. Een plekje om te slapen was er dus in ieder geval!
Zondagochtend vroeg op pad gegaan naar de kust zo'n 3 uur rijden naar het noorden, bestemming Rainbow Beach. De weg ernaar toe was niet zo heel spannend, vooral snelweg en de aangeplante bossen. Rond 11.00 uur kwamen we aan, na onderweg nog even lekker koffie te hebben gedronken met een broodje, en we zijn eerst naar de Carlo Sand Blow Lookout gegaan. Een enorme gletsjer van zand, eigenlijk gewoon een hele grote kattenbak:). De gletsjer beweegt nog steeds landinwaarts en je kon goed zien dat ie allerlei bomen en struiken deed verdwijnen. De reden waarom het Rainbow Beach heet is omdat als de zon op het zand schijnt je alle kleuren van de regenboog kunt zien, wij moesten er even goed zoeken. Ze waren er bezig met opnames van een televisiecommercial voor een japans biertje, dus we moesten daar stil omheenlopen. Jammer dat we niet even mochten proeven van het biertje.
Na daar wat te hebben rondgelopen, landinwaarts en het stuk naar de kust zijn we richting het dorpje gereden. Dat is niet zo heel groot, vooral slaapgelegenheden en wat te eten en drinken. Na te hebben ingecheckt hebben we ons goed ingesmeerd en hebben we lekker een paar uurtjes aan het strand gelegen. En hoe kan je dat beter afsluiten dan met een lekker biertje op het terras! Toen hebben we wel een regenboog gezien, het begon namelijk te regenen.
Na een douche, lekker gegeten. Wat hebben die Australiers toch lekker vlees met lekkere wijntjes! Omdat er niet zo heel veel meer te doen was en we de volgende ochtend vroeg op wilden om dolfijnen te gaan voeren lagen we op tijd op bed.
Helaas, toen onze wekker afging waren we eigelijk al wakker van de hevige regen. Het stroomde letterlijk door de straat voor ons huisje en het zag er niet naar uit dat dit snel zou ophouden. Dat hebben wij weer........ Maar ja om nou in de stromende regen op een bootje te zitten en niet eens foto's kunnen nemen, nee dan maar een volgende keer. Omdat de regen niet echt ophield hebben we na een goed ontbijt besloten rustig aan via de toeristische route door het binnenland richting huis te gaan. Het is niet anders, vooral omdat alle leuke activiteiten buiten zijn.
We zijn eerst teruggereden naar Gympie en van daaruit de binnenland route gereden door de Mary Valley. Uiteindelijk kom je dan weer uit bij Beerwah (home of the crocodile hunter Steve Irwin, ze hebben zelfs de snelweg naar hem vernoemd)waarna we al weer bijna thuis waren.
Mary Valley
En je raadt het al, in Chapel Hill heerlijk zonnig weer dus snel nog even de hangmat in met een wijntje om het weekend af te sluiten.
Misschien volgende keer toch maar even beter naar de weersvoorspellingen kijken voor we weg gaan, hoewel we het prima naar ons zin hebben gehad.
Jan & Nicole
zaterdag 2 mei 2009
Druk, Druk, Druk
Chapel Hill, 2 mei 2009
Eerder al verteld dat Nicole op het vrijwillerspad is gegaan. Buiten dat heeft ze nu ook een "echte" baan. Welliswaar niet fulltime, maar het begin is er. Eindelijk de kans om Australische werkervaring op te doen en een heel klein beetje geld binnen te brengen.
Twee dagen in de week een halve dag bij een makelaarskantoor om bellijsten af te gaan en de database te vullen met potentiële klanten.
De week ziet er dan als volgt uit:
Maandag: vrij (blijft er toch nog wat tijd over om te poetsen)
Dinsdag: 's morgens op de manege helpen als vrijwilliger om de gehandicapten en de paarden te begeleide
Woensdag: 4 uur bij de makelaar aan het werk
Donderdag: 4 uur bij de makelaar aan het werk
Vrijdag: 's middags op het call centre van de RSPCA (dierenbescherming)
Zaterdag: af en toe ook bij de makelaar om de bezoekers van open huis na te bellen
En dat allemaal met het armzalige openbaar vervoer. Nu snappen jullie de titel waarschijnlijk wel, Nicole vliegt van links naar rechts. Maar het voelt allemaal wel goed om weer lekker bezig zijn en onder de mensen te zijn.
Koninginnedag (avond, want wij waren dus niet vrij) hebben we met vrienden doorgebracht in het Belgisch café in de binnenstad van Brisbane die voor de gelegenheid door de plaatselijke nederlandse studenten oranje was versierd.
Erg gezellig, compleet met Nederlandse muziek, bitterballen en natuurlijk bier! Wij zijn niet zo heel lang gebleven, omdat we nog wat wilden eten wat een heerlijke pizza is geworden, maar volgens mij is het daar nog wel even doorgegaan.
Dit weekend gaan we naar het noorden. Maandag is Labourday in Queenland en zijn we vrij. We gaan naar een plaatsje Rainbow Beach wat veelbelovend klinkt. Volgende keer zullen we laten weten hoe het was.
Jan en Nicole
Eerder al verteld dat Nicole op het vrijwillerspad is gegaan. Buiten dat heeft ze nu ook een "echte" baan. Welliswaar niet fulltime, maar het begin is er. Eindelijk de kans om Australische werkervaring op te doen en een heel klein beetje geld binnen te brengen.
Twee dagen in de week een halve dag bij een makelaarskantoor om bellijsten af te gaan en de database te vullen met potentiële klanten.
De week ziet er dan als volgt uit:
Maandag: vrij (blijft er toch nog wat tijd over om te poetsen)
Dinsdag: 's morgens op de manege helpen als vrijwilliger om de gehandicapten en de paarden te begeleide
Woensdag: 4 uur bij de makelaar aan het werk
Donderdag: 4 uur bij de makelaar aan het werk
Vrijdag: 's middags op het call centre van de RSPCA (dierenbescherming)
Zaterdag: af en toe ook bij de makelaar om de bezoekers van open huis na te bellen
En dat allemaal met het armzalige openbaar vervoer. Nu snappen jullie de titel waarschijnlijk wel, Nicole vliegt van links naar rechts. Maar het voelt allemaal wel goed om weer lekker bezig zijn en onder de mensen te zijn.
Koninginnedag (avond, want wij waren dus niet vrij) hebben we met vrienden doorgebracht in het Belgisch café in de binnenstad van Brisbane die voor de gelegenheid door de plaatselijke nederlandse studenten oranje was versierd.
Erg gezellig, compleet met Nederlandse muziek, bitterballen en natuurlijk bier! Wij zijn niet zo heel lang gebleven, omdat we nog wat wilden eten wat een heerlijke pizza is geworden, maar volgens mij is het daar nog wel even doorgegaan.
Dit weekend gaan we naar het noorden. Maandag is Labourday in Queenland en zijn we vrij. We gaan naar een plaatsje Rainbow Beach wat veelbelovend klinkt. Volgende keer zullen we laten weten hoe het was.
Jan en Nicole
Abonneren op:
Posts (Atom)