Chapel Hill, 31 oktober 2009
Dat de tijd vliegt, dat wisten we al, maar dat een jaar zo snel voorbij kan gaan....
Een jaar geleden hebben we afscheid genomen van veel lieve mensen om een droom te volgen, onze emigratie naar Australie. De tijd daar voorafgaand was erg spannend; banen opzeggen, huis verkopen, je spullen in een container laden om mee te nemen, de vele gezellige etentjes, feestjes en de laatste paar nachten bij de familie en ondanks alles natuurlijk ook de tranen van afscheid nemen, zeker als je dan eenmaal op Schiphol staat.
Het jaar is voorbij gevlogen en veel van wat we hebben meegemaakt staat ook op dit blog met foto's en al. Zelf vinden we dat we best wat overwinningen hebben moeten maken. Daar sta je dan op vrijdag 30 oktober 2008 om 20.00 uur aan de andere kant van de wereld met je koffers.
De eerste paar weken hebben we veel geregeld zoals onderdak, de nodige verzekeringen, vervoer maar zijn we er vooral ook lekker veel op uit geweest om ons nieuwe "land" te ontdekken.
Omdat er toch ook weer geld in het laadje moest komen moest er natuurlijk weer gewerkt worden. Voor Jan zat dat al snel goed maar ik moet zeggen dat het mij (Nicole) soms wel eens opbrak om geen werk te hebben. Gek he, dat je altijd graag vrij wil zijn als je werkt maar als je "gedwongen" wordt om "vrij" te zijn dan voelt dat toch minder goed. Maar ook dat is uiteindelijk goed gekomen. Hoewel ik nog steeds erg moet wennen aan de Australische (werk) mentaliteit.
Toen we dachten dat we in rustig vaarwater zaten werden we weer gedwongen een keus te maken want we moesten het huis uit. Na wat slapeloze nachten is dat ook weer gelukt en hebben we een prachtig huis gekocht waar we begin december in zullen gaan.
Dus al met al binnen een jaar hebben we veel geregeld om ook hier weer een bestaan op te bouwen.
Helemaal geweldig was natuurlijk het bezoek van Jan & Elly!! Dat we zo snel al familie op bezoek hadden deed ons erg goed en we hebben een leuke tijd gehad. Het contact met familie is erg goed te doen, techniek staat voor niets! Via skype spreken we iedereen bijna wekelijks en dat is soms vaker dan dat je elkaar in NL sprak. Dagelijks even met mijn broer bellen is er niet meer bij maar gelukkig is een sms'je sturen wel iedere dag mogelijk. En heimwee, natuurlijk hebben we dat wel eens. Zeker als er iets gebeurd in NL, dan mis je het toch wel dat je er niet kunt zijn voor je familie.
Het volgende bezoek staat al te trappelen en eind januari komen mijn ouders naar Australie en gaan we ze alle mooi plaatsen laten zien, buiten het feit dat het natuurlijk geweldig is om elkaar weer in de armen te sluiten. En wij komen zelf volgend jaar ook weer eens in NL kijken, zeker nu Dennis & Johanneke gaan trouwen! Kan ik eindelijk de laatste keer spareribs eten inhalen wat ivm een flinke buikgriep niet meer mogelijk was vlak voordat we weggingen.
Nou de terugbik is wel weer af denk ik zo. We zijn gesetteld, we hebben een ontzettende leuke nieuwe hobby, duiken, we zijn allebei aan het werk en verder genieten we hier van het land en klimaat. Samen kunnen we alles aan, wat eigenlijk niet vreemd is als je al bijna 20 jaar samen bent.
Groeten,
Jan & Nicole
Brisbane Skyline
zaterdag 31 oktober 2009
woensdag 14 oktober 2009
Spring is in the air
Chapel Hill, 15 oktober 2009
Afgelopen weekend waren we op het "21ste verjaardagsfeestje" van de duikshop Prodive. Dit was een gezellige middag met een rad van fortuin (maar zoals gewoonlijk hebben we weer eens niets gewonnen), sprekers, lekkere hapjes, leuke aanbiedingen en vooral gezellige mensen die dezelfde hobby hebben dus waar we ervaringen mee konden uitwisselen.
Een van de sprekers was Mike Wells, freediver. Dit houdt in dat je behoorlijk diep gaat (tot wel 60 meter) zonder adem te halen, zonder scubatanks dus! Hij heeft een record gezet door bijna 250 meter onder water te zwemmen op ongeveer 25 meter diepte zonder adem te halen. Het klinkt allemaal fantastisch maar als je hoort dat zijn hartslag van 100 slagen naar 18 (!) slagen per minuut daalt bij de start van de duik en dat je longen eigenlijk "inklappen" wordt het al wat minder leuk. Alles "klapt" ook gewoon weer uit als je dan boven weer ademhaalt, maar het idee dat je dat je lichaam aandoet?! Wij houden het maar gewoon bij duiken.
Verder hebben we de laatste kleine dingen gekocht voor ons duikavontuur half november. En zoals altijd tikken de kleine dingen juist erg aan dus het was dan ook erg fijn dat we 21% korting hadden!
Verder hebben we relaxt van het weekend waarbij het zondags zelfs geregend heeft, gelukkig want de droogte is wel erg op dit moment en de regentanks beginnen ook langzaam leeg te raken. We blijven trouwens nog wel erg last houden van stofstormen waardoor als je even niet oppast je je hele huis weer moet poetsen.
Je kan wel zien dat het lente is, zie de foto's van wollige jonge honey birds.
Morgenavond ga ik (Nicole) mijn nieuwe duikvest (bcd) uitproberen in het zwembad. Omdat het vest een nieuw soort systeem heeft voor lucht erin en eruit wil ik het eerst even oefenen voordat ik op 18 meter diepte ineens teveel lucht erin gooi! Dus iets eerder weg van werk en het zwembad in.
O ja, alles rondom het huis is goedgekeurd (inspecties en hypotheek) dus nu is het alleen nog wachten op de sleutel 27 november as.
Dat was het weer voor nu, tot de volgende keer.
Jan & Nicole
Afgelopen weekend waren we op het "21ste verjaardagsfeestje" van de duikshop Prodive. Dit was een gezellige middag met een rad van fortuin (maar zoals gewoonlijk hebben we weer eens niets gewonnen), sprekers, lekkere hapjes, leuke aanbiedingen en vooral gezellige mensen die dezelfde hobby hebben dus waar we ervaringen mee konden uitwisselen.
Een van de sprekers was Mike Wells, freediver. Dit houdt in dat je behoorlijk diep gaat (tot wel 60 meter) zonder adem te halen, zonder scubatanks dus! Hij heeft een record gezet door bijna 250 meter onder water te zwemmen op ongeveer 25 meter diepte zonder adem te halen. Het klinkt allemaal fantastisch maar als je hoort dat zijn hartslag van 100 slagen naar 18 (!) slagen per minuut daalt bij de start van de duik en dat je longen eigenlijk "inklappen" wordt het al wat minder leuk. Alles "klapt" ook gewoon weer uit als je dan boven weer ademhaalt, maar het idee dat je dat je lichaam aandoet?! Wij houden het maar gewoon bij duiken.
Verder hebben we de laatste kleine dingen gekocht voor ons duikavontuur half november. En zoals altijd tikken de kleine dingen juist erg aan dus het was dan ook erg fijn dat we 21% korting hadden!
Verder hebben we relaxt van het weekend waarbij het zondags zelfs geregend heeft, gelukkig want de droogte is wel erg op dit moment en de regentanks beginnen ook langzaam leeg te raken. We blijven trouwens nog wel erg last houden van stofstormen waardoor als je even niet oppast je je hele huis weer moet poetsen.
Je kan wel zien dat het lente is, zie de foto's van wollige jonge honey birds.
Morgenavond ga ik (Nicole) mijn nieuwe duikvest (bcd) uitproberen in het zwembad. Omdat het vest een nieuw soort systeem heeft voor lucht erin en eruit wil ik het eerst even oefenen voordat ik op 18 meter diepte ineens teveel lucht erin gooi! Dus iets eerder weg van werk en het zwembad in.
O ja, alles rondom het huis is goedgekeurd (inspecties en hypotheek) dus nu is het alleen nog wachten op de sleutel 27 november as.
Dat was het weer voor nu, tot de volgende keer.
Jan & Nicole
donderdag 1 oktober 2009
Shaaaaarks
Chapel Hill, 1 oktober 2009
Door alle drukte rondom het huis zijn we helemaal vergeten te vertellen dat we afgelopen weekend weer eens op stap zijn geweest.
We hebben als het ware het contract voor het huis getekend met de weekendtassen in de hand. Direct na het ondertekenen zijn we op weg gegaan naar Byron Bay. Dat ligt over de grens in New South Wales op ca 2 uur rijden van ons vandaan.
Zaterdag om 5:30 uur opgestaan om te ontbijten, want om 6:45 uur moesten we op het duikcentrum zijn. We zouden die dag 2 duiken maken: 7:30 uur en 10:30 uur.
Helaas: vijf minuten voor vertrek kregen we te horen dat de duiken voor die dag afgelast waren in verband met de wind.
Voor niets vroeg opgestaan dus dan maar even naar de vuurtoren op Cape Byron en hopen dat we walvissen kunnen spotten. Ze waren er wel, maar wat ver weg. Wel een grote groep dolfijnen gezien vlak bij de kust.
De rest van de dag lekker luieren op het strand en 's avonds uit eten. Vroeg naar bed want de volgende dag gaan de duiken wel door.
Zondag weer om 5:30 uur op want we hebben weer een vroege duik. Om 7:30 uur zitten we al in de zodiac die ons naar Julian Rocks brengt. Dit is een rots formatie 10 minuten uit de kust van Byron Bay en een marine park, dus beschermd gebied.
Het duiken was geweldig. Direct bij aanvang zien we de eerste Grey Nurse Shark. Ze zijn ongevaarlijk en geweldig om naar te kijken. Even later nog een. Verder nog veel gezien, alleen de eerste duik geen schildpadden. Na de eerste duik snel weer naar de kant om de spullen klaar te maken voor de tweede duik. Deze duik was ook fantanstisch. Schildpadden, Wobbegong sharks en weer een Grey Nurse Shark van ca 3 meter. Zeker de moeite waard om nog eens terug te gaan.
Na een uitgebreide lunch in het plaatselijke Tapas restaurant zijn we rustig naar huis gegaan om bij te komen.
Maandag weer naar het werk om daar verder bij te komen en uit te kijken naar het volgende weekend.
Jan en Nicole
Door alle drukte rondom het huis zijn we helemaal vergeten te vertellen dat we afgelopen weekend weer eens op stap zijn geweest.
We hebben als het ware het contract voor het huis getekend met de weekendtassen in de hand. Direct na het ondertekenen zijn we op weg gegaan naar Byron Bay. Dat ligt over de grens in New South Wales op ca 2 uur rijden van ons vandaan.
Zaterdag om 5:30 uur opgestaan om te ontbijten, want om 6:45 uur moesten we op het duikcentrum zijn. We zouden die dag 2 duiken maken: 7:30 uur en 10:30 uur.
Helaas: vijf minuten voor vertrek kregen we te horen dat de duiken voor die dag afgelast waren in verband met de wind.
Voor niets vroeg opgestaan dus dan maar even naar de vuurtoren op Cape Byron en hopen dat we walvissen kunnen spotten. Ze waren er wel, maar wat ver weg. Wel een grote groep dolfijnen gezien vlak bij de kust.
De rest van de dag lekker luieren op het strand en 's avonds uit eten. Vroeg naar bed want de volgende dag gaan de duiken wel door.
Zondag weer om 5:30 uur op want we hebben weer een vroege duik. Om 7:30 uur zitten we al in de zodiac die ons naar Julian Rocks brengt. Dit is een rots formatie 10 minuten uit de kust van Byron Bay en een marine park, dus beschermd gebied.
Het duiken was geweldig. Direct bij aanvang zien we de eerste Grey Nurse Shark. Ze zijn ongevaarlijk en geweldig om naar te kijken. Even later nog een. Verder nog veel gezien, alleen de eerste duik geen schildpadden. Na de eerste duik snel weer naar de kant om de spullen klaar te maken voor de tweede duik. Deze duik was ook fantanstisch. Schildpadden, Wobbegong sharks en weer een Grey Nurse Shark van ca 3 meter. Zeker de moeite waard om nog eens terug te gaan.
Na een uitgebreide lunch in het plaatselijke Tapas restaurant zijn we rustig naar huis gegaan om bij te komen.
Maandag weer naar het werk om daar verder bij te komen en uit te kijken naar het volgende weekend.
Jan en Nicole
Abonneren op:
Posts (Atom)