Weer een stapje verder

Chapel Hill, 21 November 2010

Dit weekend zijn we weer een stapje verder gekomen met de achtertuin. Het vorige weekend hebben we extra grond laten komen om de tuin op sommige plekken iets op te hogen (vooral achter het deck ivm voorschriften) en wat "gezonde" grond om planten te kunnen poten want in basis is en blijft het hier rotsgrond.

Afgelopen donderdag hebben we onze 15 nieuwe palmen ontvangen en zaterdag hebben we ze allemaal in de grond gezet. We hadden nog 11 palmen (Golden Canes) rond het deck nodig en daarbij hebben we nog 2 fox tail palmen, een bottle palm en een Bismarck palm gekocht om gewoon in de tuin te zetten.


De palmen rond het deck zijn gepoot!


De grijze Bismarck Palm.

Dankzij het briljante voorwerk van Jan (hij had al alle gaten gegraven rond het deck) stonden bijna alle palmen er met een uur in. De laatste 3 duurde ook nog eens een uur want hiervoor moesten we nog gaten graven, zeg maar uitbikken met de pikhouweel. Maar we moeten zeggen dat het harde werken loont want het ziet er precies zo uit als we gehoopt hadden. Verder hebben de grond wat verder verdeeld en het pad door de tuin vorm gegeven. Nu de contouren er echt liggen weten we ook weer wat de volgende stappen moeten zijn; plantjes poten om op te vullen, pad echt aanleggen, vijverloop afmaken en vijver aanleggen, toplaag op de grond aanbrengen.....
Ach zo blijven we lekker bezig.


Onze fruithoek met een limoen, citroen en sinaasappel boom.

Zondag hebben we een beetje rustig aan gedaan en lekker genoten op ons ligbedje op het nieuwe deck. De zon was er wel niet echt maar op zich was het weer best lekker zo. En hoe kan je nu beter de dag afsluiten dan met een bbq, wijntje en je eigen gekweekte sla!

Tot de volgende keer!

Jan & Nicole

Er even tussenuit

Chapel Hill, 7 November 2010

Nadat we al wat weekenden druk zijn geweest in de tuin hadden we er verleden weekend helemaal genoeg van. Zaterdagochtend had Jan een goed idee, laten we er vanmiddag gewoon op uit trekken en even niet in de tuin werken. Dat zijn natuurlijk voorstellen waar ik geen nee tegen zeg. De bestemming was al snel bepaald, Stanthorpe, wat in de wijnregio Granite Belt ligt en een plaats is waar we nog niet geweest zijn. Voor de zekerheid toch maar even een motel opbellen voor een kamer en het geluk was met ons want we hadden de laatste kamer.

Om een uur of 2 zijn we op pad gegaan en hebben een mooie tocht gemaakt via Ipswich, Warwick waar de rodeo was wat wel 3000 bezoekers trekt. Normaal is het een uitgestorven dorp maar nu heel erg druk. Het motel in Stanthorpe had een leuke aanbieding voor een diner bij de lokale Italiaan met een gratis fles lekkere wijn en we hebben ons tegoed gedaan aan een heerlijk Italiaans buffet. De fles wijn konden we meenemen naar het restaurant want veel restaurants hebben het "Bring Your Own" principe waar je dus je eigen wijn kan meenemen. Je betaalt alleen kurkgeld maar dat is lang zoveel niet als een fles wijn bij het restaurant. De hele nacht heb ik last van mijn maag gehad zoveel hebben we gegeten. De volgende ochtend lekker ontbeten maar niet te veel want echt trek hadden we niet en daarna op weg naar Bald Rock National Park.

Na Uluru is dit de grootste monoliet in Austalie en deze mag je wel beklimmen. Na een mooie tocht kwamen we aan in het Nationale Park waar we aan de wandeling begonnen om de monoliet te beklimmen. Wij hadden gekozen voor de langere wandeling die wat rustiger omhoog liep in plaats van de steile helling te beklimmen. Naast dat het natuurlijk wat lekkerder liep was de wandeling ook mooier, zie de foto's van alle ingewikkelde stenen constructies waarbij je je afvraagt hoe dit in vredesnaam is ontstaan.






Bovenaan gekomen heb je een prachtig uitzicht over de omgeving en hebben we ook even bij zitten komen voordat we de terugwandeling gingen doen. Het was wel een erg goed gevoel om boven op die enorme stenen hoop te staan en te genieten van het uitzicht.




Op de terugweg hebben we heerlijk gelunched bij een winery waar we natuurlijk ook genoten hebben van een lekker glaasje wijn. Het was een prachtige locatie en al zittend op het terras bij de winery kon je ook weer over de hele omgeving kijken.




Heerlijk voldaan zijn we verder gereden want we hadden nog een aardige rit voor de boeg. We kwamen nog langs mooie fotogenieke plaatsen. Het mooiste van deze rit is als je over de heuvel komt bij Bangalow en dan een prachtig uitzicht hebt over de baai en de zee van Byron Bay. Wat kan dit land toch mooi zijn, maar wel groot want hierna was het nog 2 uur rijden naar huis. Zo rond 7 uur waren we thuis, moe maar zeker voldaan en we hebben heerlijk genoten van dit weekend spijbelen van de tuin werkzaamheden.

Thuis gekomen kregen we een verassing; Pa & Ma den Daas komen ons in Januari weer bezoeken. Blijkbaar is Australie zo in de smaak gevallen dat ze nog een keer komen! We kijken weer uit naar hun bezoek.

Groeten,
Jan & Nicole

Back Home

Chapel Hill, 24 October 2010

Nu we weer terug zijn hebben we de draad natuurlijk gewoon weer opgepakt. Verbazing wekkend hoe snel je weer in je dagelijkse ding zit, hoewel ik eerlijk moet bekennen dat de eerste week erg moeilijk was. Niet alleen om over de toch wel aanwezige jetlag heen te komen maar zeker ook om het afscheid te verwerken van al die lieve mensen in Nederland.

Maar niet getreurd, er is genoeg afleiding hier! Nauurlijk op je werk om alles weer op te pakken maar zeker door onze plannen met de achtertuin. Voor onze vakantie hadden we al een builder geregeld om in October een deck (zeg maar een vlonder terras) aan te leggen rondom de enige boom in onze achtertuin. Die boom staat ook echt in het midden van de tuin dus tja wat doe je ermee, dan maar gebruiken om er wat leuks mee te doen. Zoals jullie weten is Jan erg creatief met de tuin dus hij had een 6 kantig deck ontworpen rondom de boom en zo is het ook aangelegd. Na wat discussie over de maat van het deck is het 7 meter doorsnee geworden (met een boom van een meter in het midden).

Het frame van het deck om de boom heen.

Tijdens het bouwen kwamen we regelmatig thuis, keken we naar de resultaten en keken naar elkaar en kregen nu pas een idee hoe groot 7 meter doorsnee eigenlijk is, best groot. Afgelopen vrijdag was het klaar, het ziet er geweldig uit, ik kan niet anders zeggen. Zelfs de builder was erg trots op zijn werk en het resultaat. Het is redelijk groot maar ja je wil ook niet met je stoel moeilijk hoeven doen om lekker te zitten. Er is altijd een plekje in de zon of in de schaduw. Nu moeten we ca. 6 weken wachten totdat de "olie" uit het hout is en dan kan ik me te buiten gaan aan schilderen.

Het prachtige resultaat met al 2 palmen gepoot.

Even showen!

Ok deck klaar nu de rest van de tuin en dat willen we zelf doen. Langs het huis loopt een soort afwatering en als vervolg daarop wil Jan een waterloop maken met 2 opvangvijvertjes zodat dat ook wat wildlife trekt. Verder moeten er terassen worden aangelegd met rotsblokken als scheiding en rondom het deck willen we Golden Cain palmen poten. We hebben er al 2 verplaatst en op de foto kan je een beetje zien wat het effect wordt. En er moet veel grond worden opgevuld maar dat is niet zo moeilijk.

Het valt niet mee hier zelf de tuin doen. In Nederland hebben we de tuin toen zelf helemaal her aangelegd en dat viel niet tegen maar Australie is geen Nederland. De grond is hier al snel rots dus met de pikhouweel kom je dan wat verder. Her feit dat het 25 - 30 graden is maakt het ook wat lastiger. We moeten het tempo echt wat langzamer houden, vroeg beginnen en tussen de middag een pauze houden. Het zal niet gemakkelijk zijn maar het zal zeker lukken.

Het zware werk, het afgraven van de rotsachtige grond.

En eindelijk heb ik ook een "eigen" stukje tuin! Een echt veggie patch waar ik kruiden, sla en paprika's heb gepoot. Nu natuurlijk goed bijhouden en wie weet eten we binnenkort eigen gekweekte paprika's.

Mijn eigen veggie patch!

Dat houdt ons voorlopig even bezig in de weekenden en we zullen de vorderingen weer op het blog zetten en jullie op de hoogte houden.

Tot zover.

Jan & Nicole

Onze (tijdelijke) Nederlandse terugkeer Deel 3

Chapel Hill, 18 October 2010

Het heeft even geduurd voordat deel 3 er was maar dat kwam doordat we al snel door onze bandbreedte voor de computer heen waren en tja dat heb je toch wel nodig wil je wat met internet doen. Maar goed, hier is het dan, Deel 3 en gelijk het laatste deel van onze Nederlandse terugkeer.

Zondag 12 september zijn we dus opgehaald door Marcel en Jesper voor onze terugkeer naar Arnhem. De tranen kwamen weer even naar boven want afscheid nemen blijft nooit leuk. Omdat het vooral maandag mooi weer zou zijn, is dat de dag dat we naar de Apenheul zouden gaan met de hele familie Den Daas. Zo gezegd zo gedaan, opa en oma Den Daas kwamen maandagochtend naar Arnhem toe en de tocht werd vervolgd naar de Apenheul. Dit was eigenlijk ook nog een wens voordat we naar Australie zouden gaan 2 jaar terug.

Familie Den Daas in de Apenheul.

In het eerste deel van de Apenheul loop je tussen de kleine aapjes door en ze komen heel nieuwsgierig naar je toe, eigenlijk alleen maar om te kijken of je wat te eten hebt. Tegen Jesper en Alyssa nog zo gezegd "niet de aapjes aanraken" waar Alyssa heel goed naar luisterde. Heel lief met de handen op haar knietjes stond ze tegen de aapjes te praten. Jesper daarentegen had een ander idee daarover, hij zou ze wel even laten weten wie de baas is dus hup naar die aap toelopen en gewoon een enorme oplawaai onder zijn kont geven zodat de aap door de lucht vloog. Dat zal 'm leren!

Goed gedaan Alyssa, nee Jesper niet weer een oplawaai!

De Apenheul is een prachtig park wat zeker aan te raden is, nooit geweten dat er zoveel apen zijn. Ze hebben mooi de ruimte en je kunt je zeker de hele dag vermaken. Zeker als de kinderen de speeltuinen hebben ontdekt waar het lastig langs lopen is want die glijbaan moest toch worden uitgeprobeerd. Moe maar voldaan weer op huis aan waar oma mosselen heeft gemaakt voor de hele familie.

Yvette voelde zich erg thuis in de Apenheul en kon zich eindelijk eens laten gaan.

Dinsdagochtend gingen opa en oma weer op huis aan en zijn Yvette, Alyssa en Nicole naar Utrecht geweest om het verjaardagscadeau voor Alyssa op te halen, een prachtige roze beachcruiser met natuurlijk een wit mandje voorop! Ze kon er gelijk goed op wegfietsen, prachtig.

Woensdag nog een dagje naar een kinderboederij waar we naast de geiten uiteindelijk weer belanden in de speeltuin. Dat blijft toch het leukste, de glijbaan, de schommel en de draaimolen.
Alyssa en Jan in de draaimolen.

Donderdag nog een dagje relaxen in en rond het huis waar Jan een heerlijk "laatste avondmaal" heeft gekookt. Al met al waren de afgelopen dagen toch wel erg druk geweest voor de kinderen, zeker Alyssa had er even genoeg van. Maar gelukkig kwam de kalmte weer wat terug met het voorlezen van Dora boekjes.

En dan is het alweer zover, vrijdag de dag van vertrek. Eerste nog even een gezellig ontbijt waar Jesper heeft laten zien dat hij heel goed zelf chocoladehagel kan eten. Na een heel veel knuffels, kussen en wat tranen toch maar in de auto gestapt zodat Marcel ons naar Schiphol kon brengen.
Ja hoor, ik kan zelf heel goed chocoladehagel eten.

De laatste groepknuffel!

Op Schiphol nog een kleine verassing, pa en ma Den Daas kwamen ons nog even uitzwaaien! En dan is het weer zover, we moeten door de douane en terug naar Australie. Ik zal eerlijk zijn, het afscheid viel me best zwaar. Het was goed iedereen weer te zien, vast te houden, mee te lachen en zeker de tijd met de kinderen door te brengen. Wat kan Australie af en toe toch een end weg zijn zeg.

We hebben genoten van de vakantie in Nederland. Eerlijk gezegd moeten we toegeven dat we Nederland op zich niet echt missen, de familie en vrienden natuurlijk zeker wel. Ik zou zeggen, tot de volgende vakantie wij in Nederland of jullie in Australie!

Onze (tijdelijke) Nederlandse terugkeer Deel 2

Chapel Hill, 7 October 2010

Woensdag 1 september zijn we van Arnhem naar IJsselstein gereisd om daar de familie te ontmoeten. Als eerste hebben we onze koffers bij Joop & Jenny gebracht waar we de anderhalve week mochten verblijven. Daarna snel door naar de eerste lunch afspraak met Dennis & Johanneke. Het was hun eerste vrije dag en we wilde graag even met elkaar bijkletsen voor de huwelijksdag want daarna gingen ze gelijk door op huwelijksreis. Natuurlijk ook even een kijkje nemen in hun nieuwe huis maar de zolder was verboden terrein want daar hing de jurk! Het was weer ouderwets gezellig om in hartje IJsselstein met hun te lunchen en alle verhalen te delen.

In huize Joop & Jenny zijn we enorm verwend op alle fronten en het was onze thuis basis voor alle afspraken die we hadden. Als eerste het geweldige huwelijk op vrijdag 3 september waar we de hele dag gasten waren, uit eten met ex collega’s voor zowel Jan als Nicole, wijntje bij de haven met Joop & Jenny, mosselen eten bij Elly & Jan, een bezoekje aan Hans & Yvonne, natuurlijk spare ribs eten bij het Geintje met de familie Van Dommelen want dat moesten we nog inhalen en als afsluiter de verjaardag van Jenny op 11 september.

Het prachtige bruidspaar Dennis & Johanneke!

Gezellig bijkletsen met de UN collega's.

Spare ribs eten met de Van Dommeltjes.

We zijn natuurlijk ook even langs de Merkelbachlaan gegaan en ook daar is niet veel veranderd voor zover we konden zien. Ook een bezoekje aan de IJsselsteinse markt hebben we niet overgeslagen, wel jammer dat de regen een beetje roet in het eten gooide maar het was wel een goed excuus om even op te drogen bij Epping met ...... je raadt het al, een wijntje! Dat we deze vakantie geen alcohol verslaving hebben opgelopen verbaast ons nog steeds, maar genoten hebben we er zeker van! Het weer liet het zelfs zo afweten dat we zelfs een dagje de sauna in Houten in zijn gedoken gesponserd door tante Jenny.

De mannen bij elkaar om te muziek keuze te bepalen voor de avond.

De hele familie was aanwezig, ouderwets gezellig.

Het bier vloeide weer rijkelijk, Jan was in zijn nopjes!

Het was weer als vanouds en we kunnen rustig zeggen dat er na 2 jaar eigenlijk nog niets veranderd is. We merken ook dat we met iedereen zo’n goed contact hebben via Skype dat bijpraten niet echt nodig is, maar het persoonlijke contact wel zeker!

Op zondag 12 september werden we door Marcel en Jesper weer opgehaald voor onze laatste dagen van de vakantie die we in Arnhem hebben doorgebracht. Het afscheid nemen was weer even lastig want het is weer voor een paar jaar.

Wordt vervolgd in deel 3.

PS. Wees gerust Dennis, we zullen de aankleed foto's niet op het blog zetten ;-)

Onze (tijdelijke) Nederlandse terugkeer Deel 1

Chapel Hill, 5 oktober 2010

Hoewel we al weer 2 weken terug zijn in Australie zijn we nu pas weer een beetje in het ritme dus hoog tijd voor een blog update.

Tja terug naar Nederland, iedereen weer eens even omarmen en vasthouden, wat zal er anders zijn, even al die lekkere dingen eten en drinken die ze hier niet hebben en natuurlijk het huwelijk van Dennis & Johanneke.

Donderdag 26 Augustus landen we om 6.50 uur op Schiphol en werden we als verrassing niet alleen opgewacht door Marcel maar ook door Yvette, Alyssa en Jesper met ballonnen en al! Wat heerlijk om je broer, schoonzus en natuurlijk die kleintjes weer te kunnen knuffelen. Snel naar de auto (het regende weer eens ouderwets Hollands) en op weg naar Arnhem. Gelukkig net op tijd weg want na ons werd de A9 afgesloten ivm wateroverlast, tja wat zal ik zeggen, welkom terug?!

Alyssa was al snel gewend ons te zien "in het echt" ipv via de computer.

De eerste dag hebben we eigenlijk maar een uurtje op bed gelegen om te rusten maar verder zaten we gelijk goed in het Nederlandse tijdschema. Natuurlijk ook de eerste dag gelijk een bezoekje gebracht aan Appie om dat in te slaan wat we zo gemist hebben als rosbief, karnemelk, oude kaas.......

De meegebrachte ug boots vielen in goede aarde!

Deze eerste week hebben we enorme genoten van Alyssa en Jesper. Vrijdags zijn we met ze gaan zwemmen en Alyssa is nog steeds die waterrat die ze altijd al was en de grote glijbaan was natuurlijk wel erg gaaf, zelfs Jesper vond het leuk maar wel onder begeleiding.

Heerlijk zwemmen maar natuurlijk ook even tijd voor een chippie!

In het weekend in en rond het huis gerommeld en maandag's hebben we met Piet & Nel gegeten en weer bijgekletst want ook zij waren toevallig in Nederland dus dat kwam mooi uit. Dinsdag hadden Jan & ik de zorg voor de kinderen en zijn we met ze naar de kinderboederij geweest waar uiteindelijk natuurlijk de speeltuin het leukste was. Jesper was niet van de glijbaan te krijgen. Heerlijk dagje!

Grote zus al naar bed en Jesper nog wakker dus mee gourmetten!

Even uitrusten en wat drinken want van spelen wordt je dorstig.

Woensdag 1 september was het dan tijd om naar IJsselstein te gaan om de familie daar eens op te zoeken en natuurlijk voor het huwelijk op 3 september. Wordt vervolgd in deel 2.

Ps. Sorry Marcel & Yvette voor alleen kids foto's maar ja het zijn ook zulke moppies!

Daar zijn we weer

Chapel Hill, 14 juli 2010

Tot onze schande zagen we dat de laatste update al weer bijna een maand geleden is geweest. Hoogste tijd dus voor een nieuwe update.

Natuurlijk hebben we hier ook zoveel mogelijk het WK gevolgd. In ieder geval de wedstrijden van het Nederlands elftal. De meeste groepswedstrijden werden nog op een beetje normaal tijdstip uitgezonden, maar voor de overige wedstrijden moesten we 's morgens vroeg op en met veel koffie en slaperige oogjes hebben we voor de buis gezeten. De wedstrijden begonnen om half vijf 's ochtend dus dat betekende de wedstrijd kijken, ontbijten en direct door naar het werk.

Het viel trouwens nog mee dat ze alle wedstrijden hebben uitgezonden in een land waar alleen rugby en cricket interessant wordt gevonden.

Zondag 27 juni zijn we nog met de nieuwe auto op pad geweest. De bestemming was Mnt Mee wat een natuurpark is op ca 1,5 uur rijden van Brisbane. Het is uitsluitend toegankelijk met een 4 wheel drive dus uitermate geschikt om de auto wat beter te leren kennen. Doordat het winter is en daardoor het droge seizoen, was het goed toegankelijk en koste het weinig moeite om over de zand/kiezel paden te komen.

We hebben er een paar mooie wandelingen gemaakt en lekker gepicknickt. De mooiste wandeling was door een tropisch regenwoud.

















Heerlijk tussen de palmbomen en gigantische fiscussen. Doordat het alleen 4 wheel drive toegankelijk is, is het ook redelijk rustig in de natuurparken.

Afgelopen weekend op naar Rainbow Beach om te duiken. Vrijdag om 17.00 uur verzamelen bij de duikshop en om 18.00 uur op pad om 3 uur later aan te komen bij de plek van bestemming. We waren al gewaarschuwd dat de hele trip wellicht niet door zou gaan vanwege de wind. De volgende morgen bleek inderdaad dat de waarschuwing niet voor niets was geweest. Enorme koppen op de zee en na de plaats, waar we met de boot van het strand zouden gaan, te hebben geinspecteerd kwam men tot de conclusie dat het onverantwoord was om te gaan. Helaas, maar de eigenaren van de duikshop in Rainbow Beach vonden het zo vervelend dat we helemaal vanuit Brisbane waren gekomen om vervolgens niet te kunnen duiken, dat ze ons spontaan aanboden om een tocht op Fraser Island te gaan maken. Wij waren daar al eens geweest, maar anderen van de groep niet en ook wij vonden het wel de moeite waard om nog eens te gaan. Met twee grote 4 wheel drives hebben we daar een leuke tocht over het zand eiland gemaakt. Weer bij Eli Creek geweest die ineens anders liep dan verleden jaar en op Indian Head al weer uitgekeken naar de eerste walvissen, ze waren er wel maar erg in de verte. Dit keer waren er ook erg veel Dingo's en 2 prachtige zeearenden.


De boot waarmee we de zee zijn opgegaan. Niet al te groot daarom moest de duikgroep in 2en worden gesplitst en moest ie wel 4 keer heen en weer varen voordat iedereen gedoken had.

Zondag was het weer gelukkig iets beter. Nog wel koppen op de zee, maar het was te doen om te gaan duiken. Het was zeker de moeite waard om hier te duiken. De duikplek, Wolf Rock, staat bekend om de vele Grey Nurse sharks die er zitten. We zijn niet teleurgesteld en bij de eerste duik van de dag zagen we er wel 7 en op een zeker moment zwommen er drie dicht om ons heen. Prachtige beesten zoals ze door het water bewegen. Verder hebben we groepen Baracuda's en als toetje een Eagle Ray gezien. Na de tweede duik was het lekker in de zon op het strand opdrogen en gelukkig waren we nog net voor het vloed werd met ale spullen in de 4 wheel drive van Commando Kev (de eigenaar van de duikshop in Rainbow Beach die in werkelijk alles op Storm van debiteuren/crediteuren lijkt) van het strand af.


Commando Kev. Met 110 km per uur over het strand in de 4 wheel drive (limiet was 80)!

Na thuiskomst zijn we maar direct naar bed gegaan om de volgende morgen weer om 4.30uur naar de finale van het WK te kunnen kijken. Ja ook wij waren teleurgesteld dat ze niet gewonnen hebben, over 4 jaar weer een kans dan maar.

Volgend weekend gaan we naar de Gold Coast met de social club (personeelsvereniging) van de Queensland Times. Hier gaan we Chrismas in July vieren en we zijn heel benieuwd.

Nieuw speelgoed

Chapel Hill, 16 juni 2010

Als je hier in Brisbane (zo goed als) in de stad werkt, dan heb je niet zoveel aan een auto. Jan zijn woon-werk vekeer is dus tegenwoordig per bus of per fiets.

Het gevolg was dat een van de twee auto's eigenlijk alleen maar ruimte stond in te nemen in de garage en geld te kosten in verband met registratie en verzekering.

Het eerste idee om de auto te gaan verkopen werd al snel vervangen door "laten we allebei de auto's inruilen en er een voor terug kopen". Iets wat we eigenlijk al een tijdje wilden en wat we nu dus konden waarmaken, een auto waar we in het weekend lekker mee wegkunnen, hetzij de bush in of het strand op.

Aangezien het nu eind van het financiele jaar is, zijn de auto dealers best bereid om een extra korting te geven en is de financiele schade van de andere twee auto's nog te overzien.

We zij uiteindelijk uitgekomen bij deze:




Het is dus een Mitsubishi Challenger geworden. Deze auto heeft alles wat een 4x4 moet hebben om niet vast komen te zitten en niet zo achterlijk groot is als de "echte" 4 wheel drives. Deze past tenminste nog in de garage.

Afgelopen zondag hebben we 'm direct uitgetest. We zijn naar Mnt Barney geweest om daar een stuk off road mee te pakken.


Hoewel het meest uitdagende stuk afgesloten was, hebben we toch een beetje kunnen oefenen met 4 wheel drive. Omdat het een prachtige dag was hebben we daar ook aan het meer kunnen picknicken om vervolgens via een toeristische route weer terug te gaan.

Maandag het stof er af gewassen en de rest van de week mag Nicole 'm meenemen naar het werk.

Op naar het volgende weekendje weg.

Jan en Nicole

Gewonnen!

Chapel Hill, 4 Juni 2010

Eindelijk erkenning voor al dat harde werken! Bij de Queensland Times hebben we iedere maand een bedrijfsbijeenkomst met een lunch, praatje van de directeur over hoe het gaat en de uitreiking van de Employee of the Month Award. Voor die award is het de bedoeling dat de collega's iemand nomineren waarvan zij vinden dat hij of zij die award verdient. Uiteindelijk kiest de commercieel directeur uit de nominaties iemand die wint.

De nominatie had ik al enig keren te pakken (zo'n 6 keer) maar vandaag ben ik verkozen tot, jawel Employee of the Month May! De bepaling van de winnaar is nog steeds een beetje dodgie maar de prijzen zijn erg leuk; een fles Moet Champagne, een giftcard van $250 en ja ook een echte troffee en ingelijste erkenning.





Die champagne zullen we ons zeker laten smaken en van het geld ga ik eindelijk maar eens een nieuwe Ipod kopen. Heb ik tenminste ook muziek tijden de 20 uur vliegreis in Augustus (ja nog 11,5 weken!)

Nou dit vrolijke nieuws wilde ik jullie toch niet onthouden.

Groeten,
Nicole

Alles zijn gangetje

Chapel Hill, 29 mei 2010

Zo eens even bijkletsen weer. De herfst begint langzaam zijn intrede te doen en dat merk je doordat de dagen minder warm zijn (ca. 25 graden) en dat het al snel afkoelt 's avonds naar ca. 10 - 15 graden. Ook natuurlijk doordat het echt om 17.00 uur al donker is. Raar maar waar, we hadden nooit gedacht dat we ook echt onder winterkleding hier zouden dragen. Vorige jaar niet echt opgemerkt maar nu zo naar je werk heb ik toch echt weer winterbroeken en truitjes aan, zelfs de sjawl ontbreekt niet! Natuurlijk ook al de eerste verkoudheid te pakken en die trekt nu langzaam weg.

Afgelopen vrijdag is het verbouwde pand van The Queensland Times heropend. Het pand is al bijna een jaar klaar maar goed, het zal wel zolang geduurd hebben voordat de premier van Queensland, Anna Bligh, een gaatje in haar agenda had. Het pand is helemaal officieel door haar geopend met alle toeters en bellen erbij. Iedereen zijn bureau opgeruimd, komt dat mens niet eens even binnen. Maar goed een goede schoonmaak beurt is nooit weg.

Ook in het huis gaat alles zijn gangetje. Jan is al begonnen met het verwijderen van het gras in de achtertuin zodat hij er een mooie tuin van kan maken. Dan merk je wel dat de jaartjes gaat tellen hoor. Na een weekendje hard werken heeft hij een slijmbeursontsteking aan zijn elleboog opgelopen. Dit weekend dus nog maar even niet verder en rust houden.

We hebben ook besloten om de Ford te gaan verkopen. Nu Jan met de fiets of de bus naar zijn werk gaat staat die auto alleen maar stil en geld te kosten wat natuurlijk weer zonde is en waar we leuke andere dingen mee kunnen doen. Beetje schoonmaken en oppoetsen en dan eens kijken wat de autodealer ervoor geeft. Zal wel tegenvallen maar een stilstaande auto is ook niets.

Voorlopig hebben we nog geen duikplannen behalve de geboekte trip half juli dus we moeten nog even geduld hebben. Natuurlijk zijn we al wel aan het aftellen voor de vakantie naar Nederland, nog 12 weken!! Het schiet al weer op hoor.

Tot de volgende keer maar weer!

Jan & Nicole

ANZAC Weekend

Chapel Hill, 11 mei 2010

Tja het wordt wel een beetje een duikblog zo met al die uitstapjes die we maken maar het is helaas niet anders. We willen jullie onze avonturen toch niet onthouden.

Het weekend van 24 en 25 april hadden we een lang weekend, 25 april is hier ANZAC day, zeg maar een soort 4 mei herdenkingsdag waarbij iedereen vrij is en omdat het in het weekend viel schoof het door naar de maandag. Hoog tijd dus om weer eens een weekend te gaan duiken!

Vrijdagmiddag 23 april om 14.00 uur begonnen we onze 500 km tocht naar Agnes Waters aan de kust in het noorden als het begin van Great Barrier Reef. Om 20.00 uur waren we er eindelijk, de kilometers in Australie lijken soms toch langer, ik weet niet wat dat is. En zoals sommige gemerkte hebben ligt Agnes Waters zo afgelegen dat we geen bereik met de mobiele telefoon hadden. Het resort en het appartment waren echt geweldig.


Het uitzicht van het mooie appartement vlak aan het strand. 's Nachts moesten we zelfs wennen aan de branding geluiden.

We deelde het appartement met 2 anderen duikers van de groep dus al snel aan de borrel om verder kennis te maken en voordat je het weet is het al weer bedtijd. Duiken is wel een sport van vroeg op, laat thuis en veel "werk" erna, maar onderwater is het echt prachtig!!


Eerste ontbijten en dan met de boot mee.

Onze boot met Belgische matroos!

Zaterdagvroeg om 7 uur in de haven ontbijten, nou ja haven met 1 aanlegsteiger, en om 7.30 uur vertrok de boot. Maar goed dat we de zeeziektabletjes ingenomen hadden want het was een bumpy ride. Na ruim 2 uur varen kwamen we bij Hoskyn Island op het Great Barier Reef en het was in 1 woord geweldig.


Zoveel kleur en visjes.

Zoveel kleur in het koraal, de vissen, soorten vissen en hele grote schildpadden, grote bull rays en weer een nieuw soort haai; de Shovel Nose Shark. Niet gevaarlijk, vrij plat en met 3 mooie vinnen op zijn rug. De 3 duiken gingen helemaal volgens het boekje dus het vertrouwens begint weer aardig te groeien.


Natuurlijk Nemo gezien! Voor degene die het willen weten, Nemo is een anemoonvis.


Jan & Nicole gaan omhoog na de 5 meter 5 minuten safety stop.

Zaterdagavond hebben we met zijn allen bij de plaatselijke pub gegeten en nageborreld in het appartement. Ik moet zeggen dat de groep erg gezellig is en dat maakt zo'n uitje natuurlijk nog leuker.

Zondagochtend hetzelfde ritueel met het ontbijt en weer om 7.30 uur vertrekken en deze keer gingen we naar het wrak MV Karma waar we 2 duiken gingen maken. Deze dag is echt geweldig alleen al omdat het windstil is met een spiegelgladde zee en maar een uur varen naar het wrak.

De eerste duik gingen we met de groep mee om een beetje ervaring op te doen met duiken rondom een wrak waarbij we ook een stukje door het wrak konden zwemmen. Wat opvalt bij het wrak is dat er naast de kleine vissen vooral ook hele grote vissen zwemmen zoals enorme bull rays van 1,5 meter doorsnee, baarzen, schildpadden en ............ onze 1e manta ray. Dit was echt geweldig want hij kwam ons echt uitchecken wel 5 minuten lang op maar een halve meter afstand. Ademloos kan je er naar blijven kijken (wat niet echt handig is onderwater).


Onze 1e manta ray!

Tijdens de 2e duik zijn we samen op pad gegaan en toen was de manta ray er nog steeds maar snel daarna ging hij er vandoor. Ook die duik was erg mooi, zoveel vis en koraal op en in het schip. Wat trouwens echt heerlijk is, is na het duiken je lekker ontdoen van je pak en al je spullen en even terugduiken in die grote spiegelgladde oceaan om wat te zwemmen. Natuurlijk niet al te ver van de boot want tja ze zitten er toch echt..... Nou na al dat vertier weer terug naar Agnes Waters.

Na het schoonmaken van de spullen hebben we ons verzameld en zijn we een borrel gaan drinken op het strand en daarna lekker een pizza gaan eten als afsluiting van een erg geslaagd weekend. Geslaagd door de mooie duiken, de nieuwe dingen die we hebben gezien, het duiken wat erg goed ging en zeker ook de gezellige groep.


Naborrelen op het strand.

Maandag 26 april zijn we rustig opstaan en weer richting Brisbane vertrokken waarbij we halverwege even een uurtje lekker op het strand hebben gelegen.
Ik heb het bericht nagelezen voordat ik het op het blog zette en ik heb gezien dat het woord geweldig wel erg vaak voorkwam. Maar ik heb er ook geen andere woorden voor, alles ging goed, veel mooie en nieuwe dingen gezien en gezellige mensen wat wil je nog meer.

De volgende keer gaan we weer duiken op een wrak de EX HMAS Brisbane en ook het volgende weekend staat geboekt in juli naar Wolf Rock waar we vooral haaien gaan zien!

Tot de volgende keer!

Jan & Nicole

PS. onderwater foto's van Andrew Laird en Graig Green

Er even tussenuit

Chapel Hill, 22 April 2010

Zo de eerste weken werken zitten erop voor Jan dus een welverdiend lang weekend is wel op zijn plaats. Zondag 25 april is het in Australie ANZAC day, zeg maar 4 mei in Nederland. Omdat het op een zondag val schuift deze vakantiedag door naar maandag. Ik moet zeggen een erg prettig systeem!

Morgen vertrekken we naar Agnes Waters en Town of 1770 waar we komend weekend gaan duiken. Het is ongeveer 550 km rijden, ca 7 uur. Dit ligt aan de onderkant van Great Barrier Reef waar we onder andere gaan duiken op Fitzroy Reef, Hoskyn Island en Fairfax Island. We gaan 3 duiken maken op zaterdag en 3 op zondag. Nu maar hopen dat we onder water geen verdwaalde chinese tanker tegen komen!

Afgelopen weken waren best druk zo met de nieuwe baan en ook bij mij was het best druk op het werk. Voor de ontspanning afgelopen woensdag begonnen met Pilates. Het is erg goed voor je spieren, rustige bewegingen zodat je ineens spieren voelt waarvan je niet wist dat je ze had. Ik moet nog wel wennen aan dat rustige, ligt niet zo in mijn aard maar is wel beter.

Ik zou zeggen een fijn weekend iedereen en wanneer we terug zijn zullen we alle verhalen en wat we gezien hebben hier weer melden.

Groeten,
Nicole

Keep blowing bubbles!

Chapel Hill, 7 april 2010

Eindelijk was het dan zover, na 5 maanden eindelijk weer eens de onderwater wereld bewonderen hier in Australie!

Afgelopen maandag (2e paasdag) zijn we met ProDive naar Stradbroke Island geweest om te gaan duiken. Gelukkig hoefden we niet zo vroeg op want het verzamelen was pas om 9 uur. Iedereen was er goed op tijd dus op weg naar Cleveland (ca. 3 kwartier rijden) om daar op de pont te stappen naar North Stradbroke Island, of zoals de Australiers altijd alles afkorten; Straddy!

Straddy!


Met de pont.

Op Straddy aangekomen was het nog een half uurtje rijden naar Manta Dive Centre bij Point Lookoout want zij zouden onze duiken begeleiden en hebben een boot wat wel handig is omdat je hier niet echt van de kant kan duiken.

Alles weer klaargezet, hoe zat dat ook alweer, dat vest aan die fles, welke slang waaraan......... Nee dat is gekheid natuurlijk wisten we nog hoe we alles moesten klaarzetten. Dan komt eigenlijk het ergste, je in dat pak wurmen en het was al redelijk warm dus dat rode hoofd was er al snel weer. Maar goed ook dat lukte dus hup de boot het water in en de zee opvaren naar de eerste duikspot; Shark Alley!


De Rubber Duck, niet zo heel fijn op hoge golven, volgende keer maar weer tabletje nemen.

Daar aangekomen bleek dat er toch wel erg veel stroming stond dus dat betekent een Drift Dive (een luie duik zou mijn broer zeggen, toch?!). Je plompt het water in, laat je meevoeren door de stroming en komt verderop weer boven om weer opgepikt te worden door de boot. Niets mis mee maar..... aangezien ik (Nicole) niet zo van dat geheu hou met duiken zag ik de bui alweer hangen. Snel het water in, snel naar de ankerlijn (anders drijf je weg), snel naar beneden en dan wachten tot iedereen beneden is. Op zich ging alles redelijk goed alleen moesten we erg lang wachten totdat iedereen beneden was en dat is toch zonde van je luchtvoorraad die al lekker opschiet. Dan alles loslaten en je laten meevoeren met de stroom, dat ging op zich redelijk. Jan was lekker op zijn gemak maar ik zat toch nog wel wat onwennig in mijn vel. Opeens doemde daar een Leopard Shark op, prachtig, niet gevaarlijk en deze hadden we nog niet gezien. Het zijn echt hele mooie dieren die rustig langs je zwemmen en geen vlieg kwaad doen (als jij ze ook geen kwaad doet!).


Leopard Sharks!

Tja in iedere luchtfles zit een bodem dus tijd om naar boven te gaan. Dat ging niet zo erg lekker, ik doe nog wel eens de luchthandel de verkeerde kant uit dus ipv lucht eruit lucht erin en dan ga je wel erg hard naar boven, Met een hoop gehannes weer naar beneden maar toch iets te snel gegaan dus best last van mijn oren.

Tijdens de stop op de boot (tussen duiken moet altijd een bepaalde tijd zitten) begonnen mijn oren toch wel erg zeer te doen en die hoge golven van links naar rechts werkten ook niet mee voor mijn maag. Ik besloot de 2e duik maar over te slaan en Jan is met een andere buddy de 2e duik wezen maken. Alles is goed gegaan en ze hebben onder andere een schildpad gezien en een duivelsvis.

Straddy is nogal populair bij vakantiegangers en omdat het Pasen was het erg druk (niet op de heenweg maar wel op de terugweg). Dat was ook de reden dat we pas de pont om 19.00 uur hadden. Dus na het duiken hebben we een pub opgezocht om de tijd te verdrijven met een lekker biertje en wat eten. Erg vervelende manier om de tijd door te komen maar ja. Door de late pont waren we wel pas om 21.30 uur thuis, snel de spullen in de watertonnen gelegd om te laten weken en het bed in gedoken.

Dat was onze eerste duikervaring weer naar 5 maanden en zo blijkt maar weer dat je het gewoon regelmatig moet blijven doen. Onze volgende trip is van vrijdag 23 t/m maandag 26 april naar Town of 1770 om te gaan duiken bij de Great Barrier Reef (als een gestrande kolenboot geen "roet" in het eten gooit tenminste).

Het is best een lang verhaal geworden, hoop dat het niet al te saai is geweest en tot de volgende keer!

Jan Nicole